Παρατηρώ που λέτε φίλοι μου αγαπημένοι ότι αυτή η ιστορία με τα τατουάζ έχει γίνει μόδα για τους ποδοσφαιριστές και βρίσκεται σε μεγάλη έξαρση!!!
Μιλάμε για μια τρέλα δηλαδή η οποία όμως είναι μη ιάσιμη.Ακόμη και στον χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει ένας βουβός ανταγωνισμός για το ποιος θα κάνει τα περισσότερα και μεγαλύτερα τατουάζ.Αυτό συναγωνιστές και συνοδοιπόροι δεν το έχει ανάγκη ένας καλός ποδοσφαιριστής, που ενδεχομένως να κάνει καριέρα με την απόδοσή του και όχι με την εικόνα του.
Τα τατού, για να μη γελιόμαστε, δεν παίζουν μπάλα. Όπως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, ποδόσφαιρο δεν παίζουν τα τατουάζ και από μόνα τους τα πόδια, αλλά (κυρίως) το μυαλό που τα κουμαντάρει. Και το ζήτημά μας άλλωστε δεν μπορεί να είναι το τατουάζ από μόνο του. Δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα στο να θέλει να κάνει κάποιος όχι ένα, αλλά εκατό πάνω στο κορμί του. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν μετατρέπεται σε κάποιου είδους…αξεσουάρ, προκειμένου να το ζητήσει ένα μικρό παιδί, θεωρώντας πως έτσι θα παίξει μπάλα!!! Αυτό ενοχλεί και όχι η έννοια του τατουάζ από μόνη της. Καλό δηλαδή, είναι να μη βάζουμε στο μυαλό των παιδιών την ιδέα πως ένα τατού είναι κάτι απαραίτητο. Όπως λέγαμε για χρόνια, μπάλα, παπούτσια, στολή για να παίξεις ποδόσφαιρο, τώρα θέλεις κι ένα τατού! Τα παιδιά μιμούνται, ακριβώς επειδή έτσι είναι η φύση τους και κυρίως θέλουν να τραβάνε την προσοχή. Μέχρι ενός ορίου αυτό δεν ενοχλεί, αλλά κάποιες φορές τα όρια αυτά είναι δυσδιάκριτα!