Της Έλλης Καραβελίδου
Όταν έχεις ένα «κανονικό» παιδί που παίρνει καλούς βαθμούς, χαίρεσαι. Όταν αυτός ή αυτή κάνει ό, τι τους λένε, χαίρεσαι. Αλλά είναι μια «φυσιολογική» χαρά, γιατί, φυσικά, είναι καθήκον του και μέσα στις δυνατότητές του. Όταν όμως έχεις παιδί με ορισμένους περιορισμούς, με κάθε μάθηση και μικρή επιτυχία, χτυπιέσαι και δονείσαι σαν να πήρες πρωτάθλημα... Θα ήθελα να σου ζητήσω μια μεγάλη χάρη σε ένα σημαντικό θέμα:
