Κούνησε <<μαντίλι>> ο Γιούρκας Σεϊταρίδης και με ανακοίνωση του κάνει γνωστό ότι δεν θα είναι υποψήφιος για τις εκλογές της ΕΠΟ!
Κατάλαβε το παιχνίδι που παίζεται και ρίχνει μια μούντζα ο άνθρωπος!
Απορώ γιατί δεν το κάνουν και οι υπόλοιποι διεθνείς που δεν έχουν καμιά τύχη αφού άλλοι αποφασίζουν και όχι αυτοί που θα έπρεπε...
Που είναι ορέ εκείνα τα μποτιλιαρίσματα στο κέντρο της πόλης με τα κορναρίσματα και τις μούντσες!!!
Θυμάμαι εκείνα τα ωραία χρόνια που πήγαινες με το αυτοκίνητο στην πόλη και σταμάτα-ξεκίνα, σταμάτα-ξεκίνα όλο και καμιά καλή γνωριμία έκανες! Κανείς δεν έφευγε με άδεια χέρια! Κανείς παραπονούμενος!
Τώρα με μια γκαζιά βγάζεις την Εγνατία και την Τσιμισκή και δεν προλαβαίνεις ούτε καλημέρα να πεις στην διπλανή οδηγό!
Μπορεί χθες να γιορτάζαμε την απελευθέρωση της χώρας απο τον Τουρκικό ζυγό μετά απο 400 χρόνια σκλαβιάς, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε σχεδόν 100 χρόνια αργότερα, δηλαδή το 1912!
Ξέρω ότι πολλοί διαφωνούν με τις παρελάσεις και όλο αυτό το τελετουργικό που μας μεταφέρει νοερά στην περίοδο που διεξάγονταν όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα, αλλά προσωπικά ένιωσα μεγάλη συγκίνηση βλέποντας την περηφάνεια με την οποία παρήλαυναν όλα αυτά τα παιδιά που υπηρετούν την πατρίδα από τα σώματα ασφαλείας και τον τρόπο που ατένιζαν την Ελληνική σημαία.
Κατόπιν έρευνας που πραγματοποιήσαμε σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των γηπέδων που βρίσκονται στο Δήμο Λαγκαδά, με πρωτοβουλία του μέλους του Δ.Σ. της Ε.Π.Σ.Μ. και Δημοτικού Συμβούλου του Δήμου Λαγκαδά, κ. Χαράλαμπου Κυργιάννη, διαπιστώθηκε ότι τα σωματεία δεν δύνανται να καταθέσουν στο Μητρώο Σωματείων της Γ.Γ.Α. έγγραφα που αφορούν στην νομιμότητα του γηπέδου που δηλώνουν ως έδρα, με αποτέλεσμα να μην έχουν ολοκληρώσει μέχρι σήμερα την εγγραφή τους στην ως άνω πλατφόρμα, και κατά συνέπεια, να μην λάβουν την επιχορήγηση που δικαιούνται.
Φέτος, συμπληρώνονται 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, τον Μάρτη του 1821.
Η δίψα για ελευθερία και ανεξαρτησία ένωσε όλους τους Έλληνες, οι οποίοι με συνεχείς αγώνες και θυσίες πέτυχαν, μετά από 400 χρόνια, την απελευθέρωση τους από τον οθωμανικό ζυγό και στη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους,
Οι αγώνες των προγόνων μας εμπνέουν τις νέες γενεές των Ελλήνων που καλούνται να υπερασπίσουν τις αξίες και τα ιδανικά της νεότερης Ελλάδας, τα σύνορά μας, την πολιτιστική μας κληρονομιά και την ελευθερία μας.
Η ΕΠΣ Μακεδονίας με σεβασμό στην Ιστορία μας τιμά τους αγώνες του ελληνικού Έθνους και των ηρώων μας.
Του Στάθη Γεωργιάδη
Με αφορμή τις τελευταίες επιθέσεις που δέχτηκαν για άλλη μια φορά οι κρατικές δομές πρόνοιας, θα ήθελα να επισημάνω κάποια πράγματα προς αποκατάσταση μιας στρεβλής εικόνας, που θέλουν να περάσουν τεχνηέντως κάποιοι <<κύκλοι>> με προφανείς σκοπούς.
Θα ήθελα λοιπόν πρώτιστα να συστήσω σε όλους αυτούς που με μεγάλη ευκολία ρίχνουν το <<ανάθεμα>> πριν το κάνουν, να γνωρίσουν αυτούς του χώρους και το έργο που παράγεται μέσα σε αυτούς.
Να γνωρίσουν τις υπηρεσίες που διαχρονικά προσφέρουν προς την κοινωνία και σε όλους όσους περιθάλπουν.
Σε όλους αυτούς που με μεγάλη ευκολία αμαυρώνουν μια τεράστια προσπάθεια και κάνουν κριτική εκ του ασφαλούς, με περίσσια αγάπη θα τους συνιστούσα πριν βγάλουν την όποια <<χολή>> να επισκέπτονται τέτοιους χώρους και ιδίοις όμμασι να διαπιστώσουν το τεράστιο έργο που παράγεται και πόσο διαφορετική είναι η εικόνα που παρουσιάζεται απο κάποιους λίγους.
Οι χώροι πρόνοιας δεν έχουν να φοβηθούν και να κρύψουν τίποτα και η εξωστρέφεια είναι το πρώτο μελλούμενο και ένας απο τους βασικούς στόχους για να μπορέσει και η κοινωνία να αντιληφθεί το μέγεθος του πράγματος και να αναγνωρίσει μια τεράστια προσπάθεια.
Σε αυτήν την <<μάχη>> η πρόνοια χρειάζεται συμμάχους για να προβληθεί το έργο της και όχι εχθρούς που θα προβάλουν το κακό και μια άσχημη εικόνα που με τεράστιο αγώνα έχει αλλάξει κατά πολύ.
Με ενοχλεί που υπάρχει μια λανθασμένη εικόνα σε πολλούς για τους προνοιακούς χώρους και πιστέψτε με δίνω μαζί με άλλους πολλούς τον αγώνα για να την αλλάξουμε ! Και αλλάζει!
Σε ένα <<χωριό>> 500 ανθρώπων είναι φυσιολογικό να υπάρχουν μικρά η μεγάλα προβλήματα και χρειάζεται συνένωση δυνάμεων για να ξεπεραστούν. Χρειάζεται προθυμία και αγάπη προς τον συνάνθρωπο γιατί μόνο τότε το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που επιθυμούμε όλοι.
Οι προνοιακοί χώροι κάνουν τεράστια βήματα προόδου και νομίζω ότι η στοχοποίηση τους απο κάποιους <<κύκλους>> δεν μπορεί να αμαυρώσει επ ουδενί όλα όσα με πολύ κόπο και αγάπη έχουν καταφέρει όλοι όσοι έχουν ταχθεί να υπηρετούν αυτούς τους χώρους.
Θα μπορούσα να γράφω επι ώρες για τα προβλήματα, για τις πίκρες,
για την αγάπη, για την ανάπτυξη εννοιών και συναισθημάτων που δύσκολα συναντάει κανείς, για τις χαρές, για την μοναδική ανάπτυξη σχέσεων μεταξύ εργαζομένων και
περιθαλπόμενων που έχουν εξελιχθεί σε οικογένεια και άλλα πολλά που δεν μπορούν
να αποτυπωθούν σε μια παράγραφο.
Χρειάζεται λοιπόν να σκύψουν όλοι με ευαισθησία σε όλο αυτό
το οικοδόμημα που λέγεται «προνοιακές δομές»